Να είναι αλήθεια τα κατάφερα φού στάθηκα μόνος μου έφτασε και η ώρα να περπατήσω.Άτσαλα βήματα ναι το παραδέχομαι αλλα όλοι κάπως ξεκινάμε!Αναζητώ κάτι να πιάνομαι πότε ένα χέρι, πότε τα έπιπλα κατι βρέ άδερφε να με στηρίζει να με δουν και οι γονέις μου και να χαρούν…..Όχι για μένα για τη φουκαριάρα τη μάνα μου.Βέβαια όποτε βαρίεμαι να περπατάω ή δεν έχω όρεξη μπουσουλάω. Βέβαια το μπουσουλήμα μου δεν είναι και ότι καλύτερο κυκλοφορεί …ελάφρως άτσαλο αφού το ένα πόδι είναι λυγισμένο και λειτουργεί ως στήριγμα ενώ το άλλο πόδι τεντωμένο για να σπρώχνει και να μας δίνει φόρα..Πρέπει να ομολογήσω ότι για άλλη μια φορά οι γονείς μου χέστηκαν. Γνωστά πράγματα πλέον. Μήπως πρέπει να αγοράσω πάβες και για αυτούς.

Είναι γεγονός ότι το περπάτημα μου δίνει μεγάλη χαρά και δεν κουράζομαι ευκολα(ακούς πατέρα). Πάω το σαλόνι πάνω κάτω πόσες φορές και όταν βαρίεμαι απλά αράζω στα παίχνιδάκια μου για να περάσει η ώρα και μετά πάλι για την δόξα τραβώ. Α ξέχασα να σας πώ ότι ήδη είμαι 10 μηνών και συνέχιζω να μεγαλώνω και να ψηλώνω. Δηλαδή 11,5 κιλά και 78,5 πόντους στην τελεύταια μου μέτρηση στις 10/01/2009.

Κάναμε και ένα ακόμη εμβόλιο το οποίο το ρημάδι τσούζει…..και το επόμενο μου είναι προγραμματισμένο για τις 10/04/2009, όπου θα κλείνω πλέον ένα χρόνο θα κάνω το παρτάκι μου και θα είμαι πλέον αντράκι με πολλά χρόνια ακόμη μπροστά μου!