Σήμερα ήρθε η μέρα που θα σαράντιζα….Έτσι αποφάσισα σε γενικές γραμμές να είμαι ήσυχος. Ο μπαμπάς ήταν στη δουλεια και αμέσως μόλις γύρισε ετοιμαστήκαμε – φάγαμε για να προλάβουμε να παμε στην εκκλησία…Φορεσα τα ρούχα εξόδου μου, χωρίς παπούτσια ακόμη και πήραμε τους δρόμους να πάμε στην εκκλησιά. Όλα ήταν πρωτόγνωρα για μένα και είχα συνέχεια τα μάτια μου γουρλωμένα , μόνο αν έπεφτε ήλιος πάνω μου τα έκλεινα σφιχτά…..Ακούτε ωρέ γονείς θέλω γυαλιά ηλίου με καλό φακό και διπλές – τριπλές επιστρώσεις!

Πήγαμε στην εκκλησία και μας χάζευε όλος ο κόσμος…..Διάβασε ό παπάς τις ευχές και κάναμε τον γύρο του ιερού και η μαμά μου φίλαγε τις είκόνες…Αναψαμε και ένα λευκό κεράκι για μένα και φύγαμε χωρίς να βγάλω κιχ.Συγκρατήθηκα πρέπει να ομολογήσω.

Αργότερα ήρθε και η ώρα της γιαγιάς όπου πήγαμε . Χάρηκε πολύ που με είδε και μου έδωσε μερικά μπλέ χαρτάκια…….δεν ξέρω τι κανούν αλλά μου τα έβαλε στην τσέπη μου και γέλαγε.Βέβαια μετά μου τα πήρε ο μπαμπάς…

Έτσι λοιπόν αφού κρατήθηκα όσο μπορουσα , δεν άντεξα άλλο και έβαλα τις φωνες γιατί είχα λύσσάξει στην πείνα…η σύνεχεια λίγο πολύ γνωστή σε αρκετούς.

Πρώτα

και μετά