Όπως είχαμε πει τελικά γεννήσαμε την Πέμπτη 10/4/2008 ένα πανέμορφο αγοράκι.Ένα παιδάκι που αρχικά οι δυο του γονείς λιωνουν για αυτό και έπειτα όλοι οι συγγενείς του…με τον παππου και τις γιαγιάδες να έρχονται ελαφρώς δεύτεροι…Ακούγονται όλα εύκολα αλλά μέχρι να γίνει το γεγονός περνάς απο χίλια κύματα αγωνίας και λαχτάρας( έβαζα το τράγουδι του βοσκόπουλου τώρα αλλα δεν ήταν εύκαιρο). Άρα ας σας πω τουλάχιστον πως φτάσαμε να γέννησουμε το νεό μας μέλος!

Είχαμε κλείσει από την Τρίτη 08/04/08 το ραντεβού για την καισαρική στο ΙΑΣΩ στις 10/04/08.Έπρεπε να είμασταν εκεί στις 06:30.O μπαμπας κλασικά πράγματα πέφτει ξερός για υπνο κατά τις 24:00 και κάτι αφού είχαμε κάποιες τελευταίες επισκέψεις ενώ η μανούλα από το αγχός της ζήτημα να κοιμήθηκε 1-2 ώρες….Αγχος για όλα για τον μπέμπη , για τήν όλη διαδικάσια για ότι χωρά ο νούς σας περναγε από το μυαλό της μαμας!

Τελικά πιστοί στο ραντεβού μας είμαστε έξω απο το μαιευτήριο στις 6:20, επικοινωνουμε με την μαια και μας λέει να μπούμε μέσα….Οι καρδίες μας χτυπάγανε πιο δύνατα Όσο πλησιάζαμε το γκισε για να κάνουμε την είσαγωγη όλο και περισσότερο αλλά η αγωνία και η άγνοια μας είχανε σαστίσει.Φτάνουμε λοιπόν στο γκισε, επιλέγουμε θέση δωματίου και με χωρίσουν από το μωρό ….το μεγάλο βρε την γυναίκα μου.

Φιλια και κλάμα με την μάνα της, λες και ετοιμάζοταν να μπεί στο τρένο να την πάει στο μέτωπο.Φοβος συνάμα με χαρά.Μπαίνει λοιπόν μέσα και οι υπόλοιποι απλά περιμένουμε και περιμένουμε χωρίς να ξέρω τι θα γίνει απλα το ότι κάποια στιγμή θα δω την γυναίκα μου.Ώσπου ακούω το όνομα μου στο μεγάφωνο και λέω πάμε να την δούμε να προετοιμάζεται για την γέννα.

Και να μαστε να την βλέπω καλωδιώμενη να ακούει την καρδία του μωρου και απλά να καθόμαστε και να περιμενουμε τις εξετάσεις της για να δεχθεί την επισκληρίδιο.Μιλάγαμε γενικά τι έπαθε πως έγινε τις κάνανε, ώσπου έρχεται η μαια και μας ενημερώνει ότι είμαστε έτοιμοι…Βγήκαμε έξω και στην πόρτα του χειρουργείου, την φίλησα και λύπηθηκα που την άφηνα μόνή της η καλύτερα που τους άφηνα.καθησύχασα τον ευατό μου λέγοντας οτι θα ήταν μόνο για λίγο….Δεν έπεσα έξω καθώς μου έιπανε ότι το αργότερο σε 45 min θα έχουμε ενημέρωση!

Περιμένω……..

Περιμένω……..

Περιμένω……..

Περιμένω……..

Περιμένω……..

Ακούμε το όνομα μας ……πάτε στην αίθουσα αναγγελίων…..Πυραυλοκίνητοι γίναμε περιμένοντας ότι θα δούμε το παιδι μας αλλα αντι αυτού ήταν μια κυρια που απλά μας ενημέρωσε ότι σε λίγο θα δουμε το μωράκι.Επίσης ότι και η μαμά του αλλά και το παιδί είναι υγιέστατοι και απλά ετοιμάζονται και σε λίγο θα είναι μαζί μας.ΕΧΩ ΕΝΑ ΓΙΟ 4.030 gr και 54 cm ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ……ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΝ ΔΩ …..Πάλι έξω αφού δώσαμε το απαραίτητο χαρτζιλίκωμα και…..

Περιμένω……..

Περιμένω……..

Περιμένω……..

Περιμένω……..

Περιμένω……..

ξανά το όνομα μας και πάλι τρεχαλητό στην αίθουσα και με το μπαινουμε βλέπω το Pyrex με τον μικρούλη μέσα….Το κλάμα του μουσική στα αυτιά μου και η όψη του αγγελική.Μπλα μπλα από την κοπέλα που το έφερε και αυτό που θυμάμαι είναι η ερώτηση ” θέλει να το πάρει ο μπαμπάς αγκαλιά?” …τα χέρια μου ήταν ήδη σε θέση υποδοχής.Απίστευτο συναίσθημα ότι και να περιγράψω δεν θα το καταλάβει κανείς αν δεν το χεί νιώσει πρώτα….Πάλι χαρτζιλίκωμα και τώρα η αναμονή για το μέγαλο μωράκι , τον courrier! Πάλι έξω λοιπόν και …

Περιμένω……..

Περιμένω……..

Περιμένω……..

Περιμένω……..

Περιμένω……..

ώσπου με φωνάζουν. Την βλέπω πρώτα εγώ και μέσα στα φιλιά μας και στα δάκρυα ρωτάμε ο ένας τον αλλον αν τον ειδαμε τον μπέμπη, πως μας φανηκε και διάφορα τέτοια ,,,,απίστευτη στιγμή.Ωσπου την συνοδεύω να δει και τους άλλους συγγνεις και φίλους!Πάνω κάτω ίδια και εδώ συγκίνηση από όλους και χαρά.Την αφήνουμε και μας λένε ότι σε 2 ωρες περίπου θα πάμε στο δωματίο μας.

Την αφήνουμε να ηρεμήσει και πάμε πάνω.Να τα κεράσματα νατα δώράκια , αρκούδια, φυλαχτά , μπαλόνια, λουλούδια ότι μπορεί να ταιριάξει σε μια τέτοια περίπτωση.Ενδιάμεσα όλοι να πέρνουμε τηλεφωνο και να λέμε ότ γεννηθηκε ένας αγόραρος ……λες και έπαιζε ταινία σε κάθε τηλεφώνημα, αλλά ειλικρινά δεν βαριέσαι καθόλου μα καθόλου να λες τα ίδια και τα ίδια συνέχεια.

Τελικά μετά από 2 ώρες πάμε στο δωματίο μας , όπου σε γενικότερες γραμμές μπορώ να πώ ότι είμαι ευχαριστημενος. Το μόνο που κοίταγα ήταν η υγεια της γυναίκας μου και του γιου μου ……και για αυτά δεν υπάρχει τίμημα! Θετικό ότι με τις άλλες κοπέλες του δωματίου υπήρχει μια γενικότερη χημεία κάθως ανανεώθηκε το ραντεβού όταν σαραντήσουν ή τουλάχιστον λίγο αργότερα.

Από τις μέρες που μείναμε μέσα το 90% του χρόνου μου ήταν εκεί, δίπλα τους. Έπρεπε να με έιχαν φωτογραφία όταν τον έβλεπα να θηλάζει…..χάζευα! Κάθε θόρυβος απο ροδάκι στο διαδρομο νόμιζαμε ότι φέρνανε το παιδί..

Ώσπου ήρθε η ώρα να φύγουμε.Τον ντύσαμε σαν παιδί διαφήμισης , τον ταίσαμε , τον βάλαμε στο καρεκλάκι του και αφού αποκοιμήθηκε φύγαμε για το σπίτι μας.

Αυτο ήταν τελείωσε η γέννα και τώρα ξεκινάνε άλλα πράγμαατα, άλλα δύσκολα άλλα έυκολα . Θέλω να πιστεύω ότι θα είναι όλα χαρούμενα!

♥ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΜΙΚΡΟΥΛΗ♥